เมื่อต้องทำงานร่วมกับผู้คนมากหน้าหลายตา ก็ย่อมมีบ้างแหละที่ต้องเจอกับเพื่อนร่วมงานที่มีทั้งดีและไม่ดีคละเคล้ากัน ไป แล้วคิดดูสิว่ามนุษย์นั้นไซร้มีหลายประเภทและหลายจำพวกจะตาย

เพื่อนร่วมงานดีๆ ก็มี ยอดแย่ก็มีไม่น้อย เช่น ชอบนินทา ปั่นหัวให้คนโกรธกัน เลี่ยงงาน ฯลฯ อย่างนี้ต้องมีวิธีปราบ

คุณกำลังคิดว่า ทำมั้ย ทำไม ฟ้าส่งคุณมาเกิด ทำไมต้องส่ง เจ้านายคุณมาด้วย คุณกำลังสงสัยว่า ทำไมองค์กรถึงไม่ส่งหัวหน้าของคุณไปเรียนรู้ ไปอบรม หรือไปทำอะไรก็ได้เพื่อพัฒนาทักษะการเป็นผู้นำของเขาบ้าง

ถ้าเราไม่ใช่คนทุจริตเสียเอง…เราก็ปลอดภัยในเบื้องต้นแล้วล่ะค่ะ แต่ถ้าเราเห็นคนทำสิ่งที่เราเองก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ถูกต้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง . . . เขาเป็นเจ้านาย ซ้ำยังเป็นผู้มีพระคุณด้วยแล้ว

พนักงานในบริษัทผิดศีลข้อสาม . . . คือกาเมสุมิจฉาจารา . . . แถมยังห้ามไม่ฟัง และคุณซึ่งฟังดูก็น่าจะอยู่ในฐานะหัวหน้าจึงอิดหนาระอาใจ . . . ทำให้ต้องถามหาทางออก

การทำงานกับเพื่อนร่วมงานมากมายในห้องทำงานที่เปิดโล่งย่อมมีสิ่งรบกวนมากมายถ้าไม่ได้เพื่อนร่วมงานที่ดี และหงุดหงิดอารมณ์เสียเมื่อเพื่อนร่วมงานเปิดเพลงเสียงดังรบกวนอยู่ข้างๆ บางคนก็พูดโทรศัพท์เสียงดังทั้งวัน ฯลฯ

การที่เรามีเพื่อนร่วมงานที่มีความสามารถเป็นเรื่องที่ดีสำหรับงาน แต่ถ้ามีความสามารถแล้วต้องการความสำคัญด้วยแล้ว เราก็ต้องรู้วิธีที่จะอยู่กับคนที่ต้องการสิ่งนี้

ถ้าจะปล่อยให้แต่ละวันเป็นวันแห่งความทรมานใจ เพราะต้องร่วมงามกับเพื่อนร่วมงานจอมป่วน วันนี้เรามีคำแนะนำมาบอก จะได้ทำงานอย่างราบรื่น และเป็นสุข

ทำอย่างไรดี…ถูกมอบหมายให้ทำงานแทนเพื่อน…แต่กลัวเพื่อนเข้าใจผิด (ลิซ่า)

เบื้องต้นคงต้องถามว่าคุณมีความสามารถในงานนั้นหรือไม่ ถ้าคุณมีความสามารถในงานนั้น…ก็ต้องถือว่าคุณกำลังได้ช่วยเพื่อน เพราะคุณไม่ได้มาทำงานนี้เพื่อแย่งชิงงาน การได้ทำงานนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ และก็คงจะไม่ใช่ความผิดของใคร ไม่ว่าใครจะเป็นผู้ให้โอกาสก็ตาม แต่โอกาสที่ได้จากการทำงานนี้…คือโอกาสที่คุณจะได้เรียนรู้ คุณก็ใช้โอกาสนั้นเพื่อการเรียนรู้…ก็เท่านั้นเอง
ประเด็นหลักคืองานต้องสำเร็จ ถ้างานนี้จะต้องสำเร็จ…ก็ถือว่าเป็นโอกาสของคนรับงาน ถ้าโอกาสมาถึง…ก็ต้องรักษาโอกาสให้เป็น ถ้าโอกาสมาถึง…แต่คุณไม่ใช้โอกาสนั้นเพื่อพิสูจน์ว่าคุณกำลังทำงานเพื่อ งาน นั่นต่างหากเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย ทั้งกับตัวคุณเอง…และคนที่มอบหมายงานให้คุณ
การทำงานทุกอย่าง…อย่าพึงมองความสำเร็จเป็นที่ตั้ง จนลืมความสุขระหว่างทาง เพราะแม้งานจะสำเร็จลงด้วยดี แต่คนทำทุกข์อยู่ตลอดเวลา ความสำเร็จนั้นจะมีค่าอะไร ในกรณีที่คุณไม่ได้เป็นคนรับงานตั้งแต่แรก แต่เป็นคนที่ทำงานสำเร็จในตอนสุดท้าย คุณจงขอบคุณงาน และขอบคุณโอกาสที่ทำให้คุณได้เรียนรู้ ไม่ใช่ตกอยู่ในความทุกข์กลัวว่าใครจะเข้าใจคุณผิด
ทุกข์ของคุณ…ไม่ได้เกิดจากการจำใจต้องทำงาน
ทุกข์ของคุณ…ไม่ได้เกิดจากการไร้ความสามารถ
แต่ทุกข์เกิดจาก ‘การคิดไปเอง’ ฉะนั้น หยุดคิดไปเอง เพราะมันรังแต่จะทำให้คุณกลายเป็นคนหดตัว…ไม่ยอมทำอะไร งานก็ไม่สำเร็จ
ที่สำคัญที่สุดคือ…คุณไม่มีความสุข  และสิ่งสำคัญที่จะลืมเสียมิได้ในการทำงานก็คือ งานจะใหญ่ได้ ตัวตนของคนทำงานต้องเล็ก
ฉะนั้น จงอย่าทำงานอย่างมีตัวตน เพราะระหว่างทาง…การมีตัวตนจะทำให้คุณทำงานไปตกนรกไปอย่างแน่นอน
ขอขอบคุณข้อมูลและภาพประกอบจาก

ถ้าคุณไม่อยากกลายเป็นคนน่ารำคาญ ในสายตาเพื่อนร่วมงานหรือแย่หน่อยก็ของเจ้านาย งั้น! ลองหันมามองตัวเองอีกครั้งสิว่า ตัวคุณเองมีนิสัยแบบนี้หรือเปล่า