ลืมไม่ไหว...หัวใจสั่งให้จำ (ริมทะเล)
มันเป็นเรื่องแปลกแต่จริง
คนที่ถูกเราทิ้ง...เราจำไม่ค่อยได้
ใช้เวลาไม่นาน...เราก็ลืมไป
อาจจะจำได้...แต่ไม่อยากจำ
มันเป็นความจริงที่แปลก
คนที่ทำให้ใจเราแหลกแตกสลาย
เรามักจะคิดถึงกึ่งเสียดาย
วันคืนที่ผ่านไป...ซึ่งจะไม่ผ่านมา
เรามักจะเอาเวลามาร้องไห้
และจะจมจ่อมเสียใจกับความช้ำ
ยังคงคิดถึงคนใจดำ
ที่เคยกระทำให้เจ็บปางตาย
แม้ว่าจะไม่ยื้อยุดฉุดดึง
แต่ก็ยังคิดถึงและห่วงหา
คำว่า "ต้องลืม" ที่ท่องตลอดเวลา
มันกลับแปลว่า...ไม่มีวันลืม
คนที่ถูกเราทิ้ง...เราจำไม่ค่อยได้
ใช้เวลาไม่นาน...เราก็ลืมไป
อาจจะจำได้...แต่ไม่อยากจำ
มันเป็นความจริงที่แปลก
คนที่ทำให้ใจเราแหลกแตกสลาย
เรามักจะคิดถึงกึ่งเสียดาย
วันคืนที่ผ่านไป...ซึ่งจะไม่ผ่านมา
เรามักจะเอาเวลามาร้องไห้
และจะจมจ่อมเสียใจกับความช้ำ
ยังคงคิดถึงคนใจดำ
ที่เคยกระทำให้เจ็บปางตาย
แม้ว่าจะไม่ยื้อยุดฉุดดึง
แต่ก็ยังคิดถึงและห่วงหา
คำว่า "ต้องลืม" ที่ท่องตลอดเวลา
มันกลับแปลว่า...ไม่มีวันลืม
คลิกอ่านความคิดเห็นของเพื่อน ๆ ได้ที่นี่ค่ะ
ขอขอบคุณข้อมูลจาก
จากหนังสือ ลืมไม่ไหว...หัวใจสั่งให้จำ
เขียนโดย : วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์
ภาพประกอบจาก glitter.kapook.com
จากหนังสือ ลืมไม่ไหว...หัวใจสั่งให้จำ
เขียนโดย : วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์
ภาพประกอบจาก glitter.kapook.com
