พี่น้ำฝนไม่ได้กลับมาเมืองไทยนานเลย ?
น้ำฝน : 8 ปีค่ะ
กวาง : แป๊บเดียวเอง กลับมาแป๊บเดียว
กลับมากี่วัน ?
น้ำฝน : 3 อาทิตย์ ไม่งั้นเดี๋ยวที่ทำงานไล่ออก 3 อาทิตย์ถือว่านานมากของที่นู่น เพราะเราลาเขามา
กวาง : พี่ตกลงกับฝนแล้วนะ ว่าวันนี้พี่จะพูดให้น้อยที่สุด เพราะเขาหายไป 8 ปี ให้เขาพูดเยอะ ๆ
พี่-น้อง เจอกัน กอดกันฉ่ำหรือยัง ?
กวาง : เจอกันน้อยมาก คิวเขาเยอะมาก เพื่อนเขารอคิวกันเต็มไปหมดเลย
ไม่เจอกันนานน้องเปลี่ยนไปเยอะไหม ?
กวาง : รู้สึกจะสวยขึ้นนะคะ
พี่ฝนกลับมารู้สึกว่าเมืองไทยเปลี่ยนไปเยอะไหม ?
น้ำฝน : เปลี่ยนไปเยอะมาก ตึกขึ้นใหม่เต็มไปหมดเลย ถนนก็เปลี่ยน ขับรถหลง
กวาง : เขาเก่งนะ เขาขับรถมาเอง เพราะเขาไม่ได้พักอยู่กับพี่ เขาพักอยู่กับแม่ เก่งมาก มาถึงก่อนพี่ด้วย
แพลนจะพาน้องไปเที่ยวที่ไหนบ้าง ?
กวาง : เดี๋ยวจะไปเที่ยวทะเลกันต้นเดือน ก็มีคุณแม่ ครอบครัวน้องชาย แล้วก็น้ำฝน คุณแม่ไม่ยอมไปเที่ยวต่างจังหวัดมานานมาก เรียกว่า 8 ปีที่ผ่านมา แม่ก็ไม่ยอมไปไหนเลย ตอนนี้ก็จองที่พักเรียบร้อยแล้ว แล้วแม่ก็ยอมไปด้วย เป็นเพราะฝนมา
มีช่วงนึงที่พี่ฝนอยู่เมืองนอก เป็นช่วงบีบหัวใจของลูก เพราะช่วงนั้นคุณแม่ไม่สบาย ?
น้ำฝน : มีหลายช่วงเลย เขาชอบล้ม
กวาง : แม่ชอบบอกว่างงหัว ตอนล้มที่น่ากลัวที่สุด คือล้มทั้งยืน เขาสระผม แล้วคนที่สระให้เขาเดินเข้าครัวไป พอเขาลุกขึ้นมาก็ล้มทั้งยืนเลย ไปหาหมอคือหินปูนในหูหลุด มันเลยทำให้บ้านหมุน พอบอกฝน เขาก็ตกใจ และน่าสงสารเพราะอยู่ไกล ช่วยอะไรไม่ได้ เราพาแม่ไปเข้าโรงพยาบาล ตรวจเช็กเสร็จใส่ตรงคอค้ำไว้ ก็ตามระเบียบการรักษาไป เสร็จแล้วแม่บอก แม่เก่งไหมลูก แม่นี่หัวแข็งดีเนอะ และหลังจากนั้นไม่นานก็ล้มอีก แล้วล่าสุดก่อนฝนมาก็ล้มอีก คือคุณแม่ขาค่อนข้างเล็ก การทรงตัวไม่ดี เดินแล้วก็จะเซ ตอนนี้ก็ยอมมีไม้เท้ากับรถเข็นแล้ว แต่อยู่ในบ้านไม่ใช้
พี่กวางมีมาตรการป้องกันยังไง ?
กวาง : น้องชายพี่อยู่บ้านติดกับคุณแม่ เขาติดวงจรปิดเพื่อคอยดู แล้วมีแม่บ้านประกบ แต่คุณแม่ดื้อ แรก ๆ ไม่ยอมนั่งรถเข็นและไม่ยอมใช้ไม้เท้า คือแม่คิดว่าตัวเองยังสาวตลอด พอพูดว่าแก่ เขาจะบอกว่าไม่แก่บ้างให้มันรู้ไป แล้วชอบมาหาว่าพี่ทำตัวเป็นแม่ดุลูก
คุณแม่น่าจะแฮปปี้มาก เพราะพี่ฝนตั้งใจกลับมาเซอร์ไพรส์วันเกิดคุณแม่ ?
น้ำฝน : ใช่ค่ะ ไม่ได้บอกเลย มารู้ตอนถึงแล้ว
กวาง : ทุกคนปิดแม่อยู่คนเดียว
ตอนที่เจอคุณแม่เป็นยังไงบ้าง ?
น้ำฝน : ตอนนั้นให้คุณแม่ปิดตาแล้วจับแขน แต่พอเปิดตามาเห็นก็ตกใจ แล้วก็ดีใจมาก มาได้ไง
กวาง : เขาดีใจมาก เกือบหลุด น้องชายเผลอบอกแม่หลายทีแล้ว
8 ปีที่อยู่ที่นู่นไม่ได้กลับมาเลย พี่ฝนทำอะไรที่นู่น ?
น้ำฝน : ออกจากเมืองไทยตั้งแต่ปลายปี 02 ก็ 23 ปี
คือไปอยู่กับครอบครัว ?
น้ำฝน :ก็ย้ายหลายประเทศ ไปอยู่นิวยอร์ก อยู่ปารีส ลอนดอน แล้วก็กลับมานิวยอร์ก คือหลายที่จนตอนนี้อยู่ NewHampshire
ก็คืออยู่กับลูก ๆ กับครอบครัว ?
น้ำฝน : ใช่ค่ะ
กวาง : ฝนแต่งงานที่นี่
น้ำฝน : ออกไปอยู่แล้ว แล้วกลับมาแต่งงานที่เมืองไทย แล้วก็กลับไปอยู่นู่น
แล้วพี่ฝนต้องทำงานไหม ?
น้ำฝน : ตอนที่แต่งงานไม่ได้ทำงาน ก็ดูแลลูก ดูแลที่บ้านอย่างเดียว แต่พอหลังจากที่หย่า แต่งปี 06 แต่งได้ 12 ปี แล้วก็หย่า
ย้อนกลับไปตอนที่พี่ฝนเข้าวงการบันเทิง เข้ามาได้ยังไง ?
น้ำฝน : ตามพี่กวางไปตอนที่ถ่ายหนังเรื่องแรกที่เล่นกับพี่หนุ่ย อำพล
กวาง : ใช่ ตอนนั้นพี่ยังเรียนอยู่ปี 2 ธรรมศาสตร์
น้ำฝน : ฝนอยู่เตรียมอุดมฯ ม.4
ย้อนกลับไปตอนนั้นพี่ฝนชอบการแสดงอยู่แล้ว หรืออะไรก็ได้ ?
น้ำฝน : อะไรก็ได้ ตอนเด็กชอบเล่นอยู่หน้ากระจก พูดคนเดียว
กวาง : ฝนเขาชอบ เขามีแววมากกว่าพี่เยอะมาก ชอบพูดคนเดียว แล้วชอบทาปาก ใส่ส้นสูงเดิน ใส่กระโปรงสั้น แล้วพี่กับน้องชายก็แอบดูฝนบ้า พูดคนเดียว
น้ำฝน : วันนั้นที่ไปกอง อาบรรพจน์ บอกว่าเดี๋ยวเข้ามหาวิทยาลัยแล้วมาเล่นให้อานะ ตอนแรกคิดว่าครูพูดเล่นเอาใจเด็ก ปรากฏว่าหลังจากนั้นสองปี คุณอาก็ติดต่อมา แต่ตอนนั้นก็ยังงง ๆ อยู่ จริงเหรอจะให้เล่นหนัง ให้เล่นกับใคร คุณอาบอกเล่นกับพี่ตั้ว พี่อ๊อฟ พงษ์พัฒน์ ก็เลยปฏิเสธไม่ได้ ต้องเล่นเลย
ตอนนั้นก็ดังมาก แต่เรื่องที่ทำให้คนรู้จักมาก ๆ คือเรื่อง สุดสายป่าน ?
น้ำฝน : ค่ะ อันนั้นเป็นละครหลังจากเรียนจบธรรมศาสตร์แล้ว เรื่องแรกคือ นางฟ้ากับซาตาน ของอาเปี๊ยก พิศาล แล้วพออายุ 25 มาเล่นสุดสายป่าน
แต่พออยู่ในวงการทั้งพี่และน้อง มันก็เกิดการเปรียบเทียบ พี่เป็นนางเอก น้องก็เป็นนางเอก ยุคนั้นมีไหมโดนเปรียบเทียบ ?
น้ำฝน : ก็มีนะ มันเป็นธรรมดา
กวาง : ที่จริงโดนเปรียบเทียบตั้งแต่เด็กแล้ว เพราะว่าเขาเป็นน้องจะโดนกดดัน พอสมมติ พี่ทำอันนี้ดี คนก็จะมองว่าน้องจะเป็นเหมือนพี่ไหม ซึ่งจริง ๆ คนเราไม่เหมือนกันก็ได้
ตอนนั้นที่โดนเปรียบเทียบมันมีปัญหาอะไรไหม ?
กวาง : ไม่มี เพราะพี่ไม่รู้สึก เพราะพี่ไม่ได้ถูกเปรียบ นี่เขาถูกกระทำ
น้ำฝน : เปรียบเทียบก็เป็นธรรมดา บางคนก็ชอบแบบพี่กวางมากกว่า บางคนก็ชอบแบบฝนมากกว่า ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แล้วเปรียบเทียบความสวยมันก็มีนะ ก็แล้วแต่ความชอบ
กวาง : พี่ว่าเปรียบเทียบสวยกว่าไม่มี เพราะฝนสวยกว่าพี่ พี่อาจจะถูกเปรียบเทียบว่า พี่เรียบร้อยกว่าตั้งแต่เด็กเลย เพราะมันเป็นความจริง
น้ำฝน : เรียบร้อยกว่า เรียนเก่งกว่า
กวาง : พี่กวางคนโต แล้วมีน้องผู้ชายเป็นกัปตันอยู่การบินไทย แล้วก็มีฝน อันนี้เรื่องเห็นใจฝน พี่กวางเรียนหนังสือดี น้องชายเรียนเก่งมาก แบบระดับท็อปที่ 1 ของชั้น คราวนี้มันมากดดันฝน
น้ำฝน : คือไม่ได้แบบเขา เขาเกรดเฉลี่ย 3.98 เรา 2 กว่า
กวาง : ที่เขาสองกว่า เพราะเขาขี้เกียจเอง แต่จริง ๆ หัวเขาดี พอถึงเวลาที่เขาลุกขึ้นจะเข้าเตรียมอุดมฯ เขาก็สอบได้ แล้วพอเข้ามหาวิทยาลัย เขาก็สอบได้ธรรมศาสตร์เหมือนพี่ แล้วพวกเราไม่มีใครไปลุ้นกับเขาเลยนะ เพราะตอนนั้น...
น้ำฝน : คิดว่าไม่ได้ พี่กวางบอกว่า พี่ทำตัวเงียบ เพราะกลัวฝนเสียใจ
กวาง : เกิดเขาไม่ได้จะทำยังไง กดดันเขามากเลยนะ เพราะพี่ 2 คน ได้มหาวิทยาลัยดี ๆ ไปแล้ว ปรากฏว่าวิ่งมาบอกฝนสอบได้ และสุดท้ายเขาเป็นคนที่เรียนเยอะที่สุด ทุกวันนี้เขาจบปริญญาโท นิด้า แล้วได้เอาวิชามาใช้ในการทำงานด้วย
ทำงานเกี่ยวกับอะไร ?
น้ำฝน : เป็นงานที่ช่วยเด็กวัยรุ่นตั้งแต่อายุ 12-17 ที่เขามีปัญหาความประพฤติ อย่างเช่น ขโมยของ ตีพ่อแม่ ตีกันเอง หรืออะไรก็แล้วแต่ พอถูกจับได้ปุ๊บ ศาลจะมีคำสั่งว่าตอนนี้อยู่ในทัณฑ์บนนะจะยังไม่เข้าไปในทัณฑสถานของเด็ก ก็ให้มารับทรีตเมนต์ของฝนก่อน โดยการที่ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเขา
คล้ายกับนักจิตวิทยาไหม ?
น้ำฝน : คล้าย ๆ แต่ว่าไม่มีสิทธิ์สั่งยา เพียงแต่ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมด้วยการทำงานกับพ่อแม่ของเขา หรือปู่ย่า ตายาย ที่เลี้ยงดูเขา ให้รู้วิธีการที่จะปรับเปลี่ยนนิสัยเขายังไง
ไม่เครียดเหรอที่ต้องเจอกับปัญหาในทุกวัน ?
น้ำฝน : ก็มีบ้าง แต่ก็ตัดทิ้งได้ พอเสร็จวันนั้นก็จะพยายามไม่คิดถึง ก็เหมือนเล่นละคร บางทีต้องเล่นเศร้า พอคัตก็ต้องตัดจบ
กวาง : เขาเป็นคนตลก หัวเราะได้ตลอด บางทีเรื่องที่มันน่าเศร้า เรื่องต่าง ๆ ที่น่าเป็นห่วงในชีวิตเขา เดี๋ยวเขาก็หัวเราะ จนเรารู้สึกว่าน้องมันบ้าป่ะเนี่ย แต่พอเขามาทำงานตรงนี้ พี่ภูมิใจมาก เขาทำได้ แล้วได้ช่วยคน
แต่หลายคนก็ยังอยากรู้ว่าทำไมอยู่ ๆ ถึงออกจากวงการแล้วไปเมืองนอก ?
น้ำฝน : จริง ๆ มีแพลนอยู่แล้ว แต่ไม่ได้บอกใคร ไม่ได้บอกสื่อเท่านั้นเอง แต่ว่าบอกครอบครัว ความรักทำให้คนตาบอด ตอนนั้นก็มีแฟนคบกันมาระยะนึงแล้ว แล้วเขาทำงานอยู่ที่นิวยอร์ก เราก็อยากไปนิวยอร์กด้วย อยากไปเรียนภาษาอังกฤษ ตอนนั้นก็ไปเรียนเพิ่ม
ตอนนั้นพ่อแม่ พี่ ว่าไงบ้าง ?
น้ำฝน : เขาก็ต้องยอม ตอนนั้นอายุ 31 แล้ว
กวาง : พี่ทำอะไรไม่ได้ บอกแล้วไงว่าเขาดื้อมาก เขาบอกจะไปเขาก็ไป เหมือนกับอยู่ดี ๆ เขาก็มา แต่ตอนนั้นแม่เครียดมาก
น้ำฝน : แต่บอกไว้ก่อน ตอนเล่นละครแท็กซี่ที่รัก บอกเขาว่าจบแล้วไปนะ แม่ก็รู้ ตอนนั้นพี่ชายแต่งงานพอดี ก็เป็นพิธีกรให้เขาก่อน พอเสร็จปุ๊บก็ไป
กวาง : แม่ไม่ได้แฮปปี้ที่ฝนไป แต่เขาโตแล้วที่บ้านเลี้ยงลูกด้วยเหตุผล พอเหตุผลมันตอบไม่ได้ก็ปล่อยเขา แล้วให้เขาไปเผชิญของเขาเอง อันนี้มันเลยทำให้ฝนเก่งและแกร่ง คือพื้นฐานครอบครัวแข็งแรง เขาเจออะไรก็ตามมันคือชีวิตของเขา และเขาจัดการกับมันได้ดีจนถึงวันนี้ น้องเก่งมาก ช่วยคนอื่นด้วยทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็เจอปัญหา ด้วยหน้าที่การงาน ไปหากันยากมาก เวลาเขาเจอปัญหา
เรื่องราวกับอดีตสามีเป็นยังไง ?
น้ำฝน : แต่งงานปี 06 อยู่กันได้ 12 ปี มีลูก 2 คน แล้วก็เป็นอดีตไปแล้ว ก็หย่าไปแล้ว
แล้วตอนนี้ยังไงแบ่งกันเลี้ยงลูก ?
น้ำฝน : ตอนนี้แบ่งกัน 50:50 ลูกอยู่กับฝนวันอาทิตย์ตอนเย็น จนถึงวันพฤหัสบดีตอนเย็น ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ อยู่กับเขา แต่ก็ต้องช่วยกัน เพราะลูกทั้ง 2 คน เล่นฮอกกี้ จะฝึกไม่เหมือนกัน เวลาไม่เหมือนกัน แล้วเวลาแข่งเวลาก็ไม่เหมือนกัน
ลูก ๆ เข้าใจ ?
น้ำฝน : เขาเข้าใจว่าหย่า คนโตเนี่ยมีความสับสนเล็ก ๆ เขากำลังวัยรุ่น คนโตอายุ 14 ปี คนเล็ก 10 ขวบ
เราเจอเคสคนอื่นมาแล้วพอมาเจอเคสตัวเอง มันมีความรู้สึกอะไรลึก ๆ ไหม ?
น้ำฝน : พอเจอกับตัวจริง ๆ บางทีมันลำบากใจ ลูกดื้อหรือลูกเถียง เราจะรู้สึก แต่ถ้าเป็นเด็กที่เราทำงานด้วยเถียงเรา มันคือการทำงาน มันไม่ใช่ลูกเรา เราไม่เจ็บ ควบคุมตัวเองได้มากกว่า กับลูกพยายามไม่โกรธ ใจเย็น ๆ ก่อน เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน บอกลูกอย่างนี้ พอปล่อยให้เขาใจเย็นลงแล้วไปคุยก็จะรู้เรื่องมากกว่าที่จะคุยกันตอนอารมณ์ยังร้อน
พี่กวางให้กำลังใจยังไงบ้าง ?
กวาง : ให้กำลังใจคุยตลอด บางทีเจอสถานการณ์ที่แบบว่ามันอยู่โดดเดี่ยวคนเดียวที่ต่างประเทศ แม่ พี่ ๆ ไม่ได้อยู่กับเขา ช่วยเขาได้ประมาณนึง แค่ให้คำปรึกษา แต่เขาต้องเผชิญเอง ไหนจะลูกอีก 2 คน แล้วตอนนั้นลูกก็ยังเล็ก
น้ำฝน : หย่ามา 8 ปีแล้ว
กวาง : บางครั้งเขาเองก็ไม่แข็งแรง มีป่วยบ้าง แต่มันเก่ง แล้วทางนู้นเขาก็มีเพื่อนที่ดี
อยากให้พี่น้องที่ไม่ได้เจอกันนานเกือบ 10 ปี พูดความในใจถึงกันสักนิด ?
น้ำฝน : มันไม่ได้เหมือนว่าห่างกันเท่าไหร่หรอก เพราะมันคุยกันอยู่เรื่อย ๆ แค่ตัวฝนไม่ได้อยู่ที่นี่เท่านั้นเอง ไม่ได้มาบ่อย แต่ก็รู้เรื่องราวอยู่ตลอด ส่งรูปให้ดู แม่ป่วยเขาก็ส่งมาบอกตลอด
กวาง : พวกเราอยู่ทางนี้เป็นห่วงฝนตลอดเวลา บางครั้งด้วยหน้าที่การงานจะไป 2-3 อาทิตย์ มันไปไม่ได้ ก็เลยรู้สึกนิดนึงที่ไม่ได้ไปหาฝน แต่ฝนคนเดียวมาหาพวกเรา อันนี้ฝนเสียสละ แม่บอกฝนอุตส่าห์มา อันนี้คือความในใจ เป็นห่วงแล้วก็รักมาก แต่แค่มันไปหาไม่ได้แค่นั้นเอง
