แม่เสี่ยโบ๊ทเปิดใจตรง ๆ ไม่ชอบลูกสะใภ้ดารา แต่พอเจอ พราวฟ้า ถึงกับเปลี่ยนใจ

          เสี่ยโบ๊ท : เขาชอบพี่เป็กกี้มากครับ 

          แม่ภาวิณี : ตั้งแต่สมัยยังไม่ดังเลย สมัยก่อนเป็นเอฟซีเขา 

          แม่ภาวิณี : บอกไม่ถูก เฉย ๆ (หัวเราะ) 

          พราวฟ้า : จริง ๆ คุณยายอยากมาด้วย แอบงอนว่าทำไมไม่ได้มาด้วย 

          เสี่ยโบ๊ท : จริง ๆ ชื่อนี้หลวงลุงสินตั้งให้ ตอนแรกเราตั้งกันเองแต่ดูเลอะเทอะ เพตรา ไปต่างประเทศ เลอะเทอะหมด ถ้าเราไม่มีคนกลางมาเคลียร์เรื่องนี้มันจะไม่จบ เลยให้หลวงลุงตั้งให้ หลวงลุงตั้งถูกใจเลย เพราะชื่อไม่เชย ชื่อจริงก็เพราะ

          พราวฟ้า : 110 เลยค่ะ คุณย่าจะมีเสียงเล็กเสียงน้อยตลอด 

          แม่ภาวิณี : เวลาพูดเราไม่รู้ตัวว่าเล่นกับหลานแบบไหน 

          พราวฟ้า :   จะถามว่าจำย่าได้หรือยัง 

          เสี่ยโบ๊ท : ปู่กับย่า ตอนนั้นทองยังไม่เยอะขนาดนี้

          แม่ภาวิณี : สัญญากับพราวฟ้า ถ้าคลอดมาจะให้ 1 ล้านบาท แต่ปู่ปรึกษากันก็ให้เป็นทองดีกว่า ก็เลยให้ทอง กลายเป็นล้านกว่าบาท 

          เสี่ยโบ๊ท : ผมกังวล ระหว่างนั้นนอนไม่หลับ เพราะเขามีอาการเจ็บหลอก เราก็รีบขับรถพาไปรพ. แต่ยังไม่ออก เราก็คิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เราไม่ไหวแล้ว 

          พราวฟ้า : เขาไม่อยากตื่นเต้น 

          เสี่ยโบ๊ท : มันตื่นเต้น คิดว่าถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ เราจะทำได้ดีขนาดไหน ก็เลยปรึกษาคุณหมอว่าผ่าดีมั้ย จะได้รู้วันเวลาที่แน่นอน เราไม่ต้องกังวลมาก พราวฟ้าก็อยากจะยื้อ จะคลอดเอง อยากทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด

          พราวฟ้า : แรงเลยล่ะ ความรู้สึกหนูอยากทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด แต่ในมุมพี่โบ๊ทก็เข้าใจว่านึกถึงความปลอดภัยของน้องเป็นหลัก เพราะคุณหมอบอกว่าตอนนี้น้ำคล่ำเหลือเลขตัวเดียวแล้วนะ อาจทำให้น้องสำลักขี้เทาได้ น้องพร้อมคลอดแล้ว แต่เขายังไม่ลงมาตรงอุ้งเชิงกราน เขากลับหัวแล้ว แต่ยังไม่ลงมาเหมือนคลอดได้เองตามธรรมชาติ 

          เสี่ยโบ๊ท : สุดท้ายตัดสินใจว่าคงต้องผ่าแล้ว เราอยากได้ฤกษ์ดี เวลาดีด้วย ผมก็เชื่อว่านช่าไม่อยากรอ เขาอยากออกแล้ว แต่อยากออกแบบผ่ามากกว่า 

          พราวฟ้า : เราก็ตื้นตัน ในที่สุดสิ่งที่เรารอคอยก็มาถึงแล้ว ประสบความสำเร็จแล้ว นี่เราเป็นแม่คนจริง ๆ แล้วเหรอเนี่ย ฉันทำได้แล้วเหรอเนี่ย

          เสี่ยโบ๊ท : ผมร้องคนแรกเลย ผมเห็นก่อนจังหวะหมอยกออกมา ผมก็น้ำตาไหลเลย 

          แม่ภาวิณี : ไม่รู้ เขาไม่เล่า 

          พราวฟ้า : ต่างคนต่างงอน เขาลงไปนอนชั้นล่างประมาณ 10 นาที เหมือนนอนไม่สบาย (หัวเราะ) ก็กลับมาเหมือนเดิม

          เสี่ยโบ๊ท : ปวดหลัง เราก็เครียดเนอะ รู้ว่าเขาเหนื่อย แต่เราก็เหนื่อย เราก็ต้องตื่นพร้อมเขาทุก 3 ชม.เหมือนกัน ชีวิตก็เปลี่ยนหมดเลย เมื่อก่อนตื่นเที่ยง ตื่นสิบโมง หกโมงเช้าทุกวัน มา 3 เดือนเต็ม ๆ เราก็ต้องปรับเวลานอน ปรับตัวยังไม่ได้ แล้วคาดหวังอยากเป็นพ่อแม่ที่ดีที่สุด 

          เสี่ยโบ๊ท : จริง ๆ ผมเหมือนซ้อมมาเรื่อย ๆ แล้ว ตั้งแต่เขาปักเข็มแล้ว เริ่มฮอร์โมน เราเหมือนได้ซ้อม เพราะฮอร์โมนสวิงมาก นั่ง ๆ อยู่ก็ร้องไห้ ทุกวันนี้ไม่รู้จิตใครแข็งกว่ากัน เราต้องซ้อมตัวเองด้วย ต้องเข้าจังหวะให้ถูก แต่พอยื้อระยะนานไปเราก็เริ่มเหนื่อย แบตเราก็เริ่มอ่อน พอทะเลาะกันก็ต้องจับเข่าคุยกัน 

          พราวฟ้า : หนูรู้แล้วพูดไปไม่เป็นผล ก็เลยจัดการกับความรู้สึกตัวเอง มันเป็นอะไรที่เราต้องทำ แค่นั้นค่ะ

          พราวฟ้า : หลายบาท หลายครั้ง 

          เสี่ยโบ๊ท : มาคุยแซ่บฯ ทีไร ผมเครียดทุกที (หัวเราะ) ที่ผมโอน คนนี้เป็นแฟนเก่าผม ผมยอมรับกับเขาตรง ๆ เราเลิกกันตั้งแต่ผมอายุ 20 เขาลำบาก พ่อเขาป่วย แม่เขาไม่สบาย เขาขอความช่วยเหลือ เราก็ช่วยทีสองพัน ห้าพัน 

          เสี่ยโบ๊ท : แล้วบังเอิญเขามาเห็น พอดีน้องสาวเขาจะแต่งงาน เขาก็เชิญผมไป ผมก็จะไป แต่ด้วยความที่เราไม่ได้บอกเมียว่าจะไปงานแต่งน้องสาวแฟนเก่า บอกว่าเป็นงานแต่งเพื่อน เขาเลยสงสัย เพื่อนไม่มี แล้วจะไปงานแต่งใคร

          พราวฟ้า :   แปลกไงคะ ปกติไปงานแต่งใครจะชวนพราวไปด้วย อันนี้บอกไปงานแต่งเพื่อน ซึ่งเพื่อนเขาไม่มีอยู่แล้ว 

          เสี่ยโบ๊ท : เพื่อนน้อยดีกว่า

          พราวฟ้า : เพื่อนไม่มี ไม่เคยเห็นเพื่อนเขาเลย ตั้งแต่ 7 ปีที่คบกันมา จะเป็นรุ่นพี่ รุ่นอะไร เราก็ตงิดมากเลย ขอดูโทรศัพท์ ดูไปดูมา คนนี้คุยเรื่องจะไปงานแต่งงาน โปรไฟล์เป็นผู้หญิง ก็คิดว่าไม่ใช่แล้ว ก็เลยถามความเป็นมาเป็นไป ก็สุดท้ายเป็นแฟนเก่านั่นแหละค่ะ ไม่รู้เขาลบหรือซ่อนก่อนหน้านั้นหรือเปล่า แต่เขาโอนหลายครั้ง แต่ไม่ได้นับว่าเท่าไหร่ค่ะ

          เสี่ยโบ๊ท : โอนเรื่อย ๆ ค่ะ

          แม่ภาวิณี : เจอค่ะ มีครั้งนึงตามมาจากออสเตรเลียตอนเขากลับมา

          เสี่ยโบ๊ท : ไม่ต้องเล่าก็ได้ครับแม่ อดีตจบไปแล้ว พูดถึงปัจจุบัน (หัวเราะ) กลับไปเดี๋ยวคุยกันยาวอีก

          พราวฟ้า : ตื่นเต้นนะคะ เขาบอกไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนไปเจอคุณพ่อคุณแม่เลย เราเป็นคนแรก 

          แม่ภาวิณี : ไม่เคยพาคนไหนมาเลย แต่มีคนนเดียวที่มาที่บ้าน 

          เสี่ยโบ๊ท : ขยันพูด คิวเขาแล้ว (หัวเราะ)  

          แม่ภาวิณี : ตอนนั้นลูกสาวยังเล็กอยู่ ได้ยินเสียงลูกสาวลงมาก่อน เสียงผู้หญิงฟ้องเรื่องโบ๊ท วันนั้นโบ๊ทไม่อยู่ เขามาเอง สืบจนรู้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน อายุมากกว่าโบ๊ทด้วย 

          แม่ภาวิณี : คนเราจะถูกทุกงวดเป็นไปไม่ได้ แต่ถูกบ่อยเท่านั้นเอง อยู่ ๆ ก็คิดมาเอง มีครั้งนึงไปไหว้หลวงปู่สุข คุณอาประทับทรง วันนั้นไปไหว้ท่านที่วัด กลับมาอีกสองวันหวยออก เรื่องจริงเลยนะ ล้างหน้าตรงหน้าผาก เห็น 7 กับ 2 เรามั่นใจมาก 72 ต้องมาแน่ แต่เราก็คิดว่า 77 ต้องมาด้วย งวดนั้นก็ออก 77 ก็รอดไป 

          เสี่ยโบ๊ท : ถ้าคนไม่มีประสบการณ์จะคิดแบบนี้ไม่ได้