นก จริยา ควงลูกสาวเปิดใจ อาการแพนิกเล่นงานนานหลายปี - กลัววันหนึ่งจำลูกไม่ได้

ล่าสุดพี่นกโดนแฮกไอจี ?

          นก จริยา : ใช่ แล้วพี่เป็นคนไม่รู้เรื่องว่าโดนแฮกมันเป็นยังไง คนแฮกเขาก็เก่งนะเรื่องเลว ๆ เนี่ย คือเขาแฮกเราตอนกลางคืนตอนที่เราหลับแล้ว

เขาทำอะไรกับไอจี ?

          นก จริยา : ไอจีพี่มันจะมีความนิ่ง แล้วมีคนส่งข้อความกลับมาว่า ไอจีพี่ส่งข้อความแปลก ๆ นะ เป็นข้อความที่มันไม่ใช่พี่แล้วส่งไปทั่วเลย เราก็ถามลูกคืออะไร ลูกว่าน่าจะโดนแฮก แต่ว่าสิ่งที่เรากลัวกว่าคือคนที่เขาส่งไปมันเป็นลิงก์อะไร แล้วมันไปมีผลว่าพอเข้าระบบใด ๆ ได้ไหม วันนั้นเราต้องรีบตอบกลับว่าอย่ากดเข้าไปนะคะ ไม่ใช่พี่ แล้ววันนั้นมันโยงไปถึงบริษัท ไปแฮกเข้าไปในบริษัทของพี่ด้วย ต้องเข้าไปเปลี่ยนอีเมล 

ตอนนี้กู้กลับมาได้หรือยัง ?

          นก จริยา : ได้ค่ะ เราต้องเข้าไปรื้อ เปลี่ยนทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยอีกครั้ง

ถ้าโดนแฮกต้องทำยังไงบ้าง เพื่อเป็นความรู้ ?

          นก จริยา : จริง ๆ พี่รีบเข้าไปเปลี่ยนข้อมูล พี่ไม่ใช่คนเก่งโซเชียล ก็รีบปรึกษาเด็ก ๆ แล้วให้ทางบริษัทรีบจัดการข้อมูลของบริษัท แต่ว่าเราจะห่วงคนที่ถูกส่งไป ณ วันนั้นเราโพสต์ในไอจีเลยว่า ถ้าได้รับข้อความอะไรใด ๆ ไม่ใช่นะคะ ไอจีถูกแฮก 

มาที่ลูกสาวกันบ้าง อายุเท่าไหร่ ?

          เจมี่ : 31 ค่ะ
          จีน : 30 ค่ะ 

จริง ๆ ลูกชายคนโตจะมาด้วย ? 

          นก จริยา : ใช่ค่ะ แต่มีถ่ายลูกค้า กลัวเวลาไม่ทัน ก็ฝากขอโทษด้วย

ให้เขามาคนเดียวก็ได้ เขาดังมากนะ ดังด้วยตัวเองเลย ?

          นก จริยา : ก็เป็นความภูมิใจของเขา ธรรมดา ลูกดารา-นักแสดง คือพอเขาโตแล้ว เขาอยากทำอะไรที่ไม่ต้องพึ่งพ่อแม่ตลอดเวลา พอเขาทำเกี่ยวกับโซเชียล ออนไลน์ คนรู้จักเขาที่เป็นเขา แล้วมารู้จักว่าเขาเป็นลูกของพี่กับพี่จอนทีหลัง เขามีความรู้สึกว่าเขาไปได้ด้วยตัวเขาเองนะ

ความดังของพี่ ๆ เป็นยังไงบ้าง ?

          เจมี่ : ปกติเดินห้างกับพี่เจมส์ไม่ต้องแต่งหน้า แต่เดี๋ยวนี้ถ้าเราโทรมไปดับค่ะ เพราะว่ามีคนตะโกนพี่เจมส์ ทุกคนขอถ่ายรูป
          จีน : ไม่ชิน ต้องบอกพี่อาบน้ำด้วยนะ
          นก จริยา : ความที่เขาหนวดเคราเยอะ แล้วเป็นคนที่เหงื่อออกง่าย น้ำหนักเยอะ น้องจะบอกว่าเวลายูออกจากบ้าน ยูใส่น้ำหอมไปเลยนะ น้องจะห่วง
          เจมี่ : เป็นแผนก QC เพราะอยู่ ๆ เขาก็ดัง
          นก จริยา : เป็นธรรมชาติของเขา แต่เรากลัววันไหนเหงื่อออกเยอะ ๆ 

ลูก ๆ ทั้ง 3 คน เป็น Introvert ?

          นก จริยา : เป็น Introvert หมดเลย จริง ๆ พ่อแม่ก็เป็น แต่พอทำงานก็ค่อย ๆ เรียนรู้สิ่งนี้ แต่ 3 คนตอนเล็ก ๆ เวลาไปไหน เขาจะโดนคนสนใจ อยากอุ้ม อยากจับแก้ม เขาเลยจะไม่ชอบ เลยจะค่อนข้างเก็บตัว โดยธรรมชาติเขาคงเป็น Introvert ในสายเลือด
          เจมี่ : ถ้าเสิร์ชวิกิพีเดีย Introvert มันจะขึ้นรูปทั้งบ้านเราเป็นตัวอย่าง คือไม่ค่อยออกจากบ้าน กิจกรรมทุกอย่างที่เราชอบทำจะอยู่ในบ้าน
          จีน : เวลาจีนโตมา จีนต้องถามแม่ว่า แม่มีเพื่อนหรือเปล่า
          เจมี่ : เพราะแม่ชอบอยู่กับน้องตลอด ก็เอ๊ะ.. แม่มีเพื่อนหรือเปล่า
          จีน : คือเขาไม่ออกจากบ้าน
          นก จริยา : ฉันมีเพื่อน เพื่อนก็รักฉัน เป็นคนชอบอยู่กับตัวเอง ชอบเงียบ ๆ ใครจะมาเป็นห่วงพี่อยู่คนเดียว ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันอยู่คนเดียว ฉันมีความสุขมาก

น้องจีนเดินตามรอยคุณพ่อคุณแม่ คือไปช่วยงานบริษัทผลิตละคร ?

          จีน : ใช่ค่ะ ตอนนี้เหมือนเป็นผู้ช่วยแม่ ยังไม่ได้คุมโปรเจกต์อะไรเป็นเรื่องเป็นราว ก็เป็นเงา แม่ทำอะไรก็ช่วยคิด ช่วยทำ ช่วยทุกอย่าง

มีเถียง ๆ กันบ้างไหม ?

          นก จริยา : มีค่ะ จริง ๆ คนนี้เขาไม่ออกแนวเถียง แต่เขาจะใช้ความเห็น แบบมามี้อันนี้หนูว่ามันต้องนำเสนอรูปแบบใหม่ หรือเขาจะไปหางานใหม่ ๆ มาเสิร์ฟให้พี่ เพราะเขาเรียนฟิล์มมา ตอนนี้มันเหมือนคู่คิด แล้วก็ทำให้พี่เปลี่ยนงานได้ มันต้องเป็น gen รุ่นใหม่ ๆ ต้องเปิดโอกาสให้เขาพัฒนางาน

เจมี่เพิ่งออกจากงานประจำที่ทำมาได้ 1 ปี ?

          เจมี่ : ทำมาร์เกตติ้งเอเจนซี่ 

ทำไมถึงออก ?

          เจมี่ : เพราะสุขภาพมันไม่ไหวแล้ว แม่เลยขอให้ออก

ความรับผิดชอบมันเยอะมาก ?

          เจมี่ : ใช่ค่ะ มันเป็นบริษัทที่ไม่ใหญ่มาก เพราะฉะนั้น 1 คน ความรับผิดชอบและหน้าที่ มันจะเยอะ และเราเป็นคนจริงจังและบ้างานมาก เราก็ทำงานทั้งวันทั้งคืนไม่ค่อยได้พัก จนสุขภาพมันพังทุกด้าน ก็เป็นไทรอยด์ ฮอร์โมนแปรปรวน PCOS กินน้ำเปล่าอย่างเดียวก็น้ำหนักขึ้นแล้ว ไปจนถึงจุดที่เรานอนไม่ได้ มือสั่นตลอดเวลา เคยพูดกับเพื่อนเล่น ๆ ว่าเกิดมาเรามีแบตฯ 20% ชาร์จเต็มแล้วก็ยังแค่ 20% เพราะมันเหนื่อยมาก ตื่นมาปุ๊บก็เหนื่อยเลย เราก็คิดว่าอันนั้นมันเป็นเรื่องปกติ แต่พอไปตรวจ เป็นคอพอก คอโต ร่างกายมันค่อนข้างไม่ปกติ แม่ก็เลยตัดสินใจว่าออกเถอะ เพราะว่ามันมาจากความเครียด
          นก จริยา : เห็นลูกสดใส เพราะสุขภาพร่างกายมันฟ้องออกมาเยอะมาก แล้วก็สงสารลูกได้นอนวันนึงไม่กี่ชั่วโมง เพราะเขาไม่สามารถหลับได้สนิท จนเราไม่ไหว เรามีความรู้สึกว่าเรื่องสุขภาพมันสำคัญมาก ๆ  โอเค งานเขาดี มันกำลังก้าวหน้า แต่พี่ขอร้องว่า ออกมาก่อนนะลูก มาตั้งหลักรักษาสุขภาพก่อน เดี๋ยวเรื่องงานค่อยมาคิดกัน ถ้าอยู่ไป ยูได้เงินเดือนสูง แต่สุขภาพไม่ดีเลย ใจก็ไม่มีความสุข พี่ให้ความสำคัญกับใจที่มีความสุข

หลังจากที่ออกมาสุขภาพเป็นยังไงบ้าง ?

          เจมี่ : ดีขึ้นเหมือนได้ชีวิตใหม่ เราตื่นมาไม่เหนื่อย แล้วรู้สึกว่าคนปกติเขาใช้ชีวิตกันแบบนี้ เข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนเรามันทำอะไรได้เยอะต่อวัน

ล่าสุดเห็นเข้าโรงพยาบาล ?

          เจมี่ : เป็นโรคเดิม บ้างาน พอขายทุเรียนเราก็นั่งมอนิเตอร์ฟีดแบ็ก นั่งอ่านไลน์ ตอบไลน์เองทุกอย่าง จนถึงตี 3-4 ก็ยังดู เช็ก ๆ ก็ไม่นอนเลย จนแม่ขับรถพาเข้าโรงพยาบาล บอกหมอให้น้ำเกลือ ให้เขานอนหน่อย
          จีน : เขาเครียดจนนิ้วล็อก
          เจมี่ : ใช่ ๆ เป็นเหมือนภูมิตก แล้วเป็นโรคข้อบวม พอเราเครียดปุ๊บ ข้อจะบวมขึ้นมา ข้อมือ ข้อแขน ข้อเท้า

ก่อนจะมาขายทุเรียนพรีเมียม เห็นว่าประกาศขายสวนทุเรียนไปด้วย แล้วไม่ขาย เพราะอะไร ?

          นก จริยา : สวนทุเรียนมีมา 30 ปีแล้ว พี่จอนนี่เขาไปซื้อทิ้งไว้ ก็ได้ปลูกทุเรียน เพราะคุณแม่เขาเป็นคนแถวนั้น

ตอนไปซื้อพี่จอนนี่มีอาการยังไงนะ ?

          นก จริยา : ซื้อตอนเมา พี่ไม่รู้ ซื้อก่อนบอกทีหลัง แล้วเราให้ชาวสวนที่เขาเป็นมืออาชีพเนี่ยทำไป เพราะส่วนใหญ่จะตัดส่งล้ง คือเราเล่นละคร ทำนู่นทำนี่จนไม่ได้ไปโฟกัสกับสิ่งนั้น พอเจมี่เขาออกจากงาน มารักษาสุขภาพ เสร็จแล้วเขาเป็นมาร์เกตติ้งจริง ๆ เราภูมิใจกับทุเรียนที่สวน เนื้อมันพรีเมียม ทุกปีเราส่งต่างประเทศหมดเลย ทำไมเราไม่เอามาวนอยู่ในเมืองไทย เขาไปขออนุญาตคุณจอนนี่ว่าหนูขอทำมาร์เกตติ้งได้ไหม ก็เลยได้ไปศึกษาจริง ๆ ทั้งบ้านเลยต้องมานั่งชิมทุเรียน

จากตอนแรกพี่นกจะขาย น้องเจมี่บอกว่าเราลองมาทำกันไหม ?

          นก จริยา : ใช่

ขออนุญาตถามถึงอาการแพนิกหน่อย เป็นมากี่ปี ?

          นก จริยา : ประมาณ 5-6 ปี ลากมาตั้งแต่ช่วงโควิด

มันเกิดจากอะไร ?

          นก จริยา : พี่ว่าเครียดสะสม เพราะว่าเราต้องบริหารจัดการอะไรเกี่ยวกับกองถ่าย งาน คนในบ้านก็ห่วง คุณพ่อ คุณแม่ คนในบ้านจะติดไหม ทุกอย่างอะถ่ายละครเรื่องเดียว 2 ปี เพราะว่าเปิดปั๊บ หยุด ใครติด ใครไม่ติด มันเลยเก็บความเครียดไว้โดยที่เราไม่รู้ตัว

วันแรกที่รู้ว่าตัวเองเป็น อาการเป็นยังไงบ้าง ?

          นก จริยา : มันมีจังหวะ 2-3 ครั้ง วันแรกเลยพี่กำลังขับรถไปกองถ่ายที่เขาใหญ่ ชอบขับรถคนเดียว พี่ขับไปร้องเพลงไป แต่มันมีจังหวะเหมือนเราหลับในนิดหนึ่ง แล้วเราลืมตาขึ้นมาท้ายคือรถบรรทุกอยู่ข้างหน้า เราก็ตกใจ มันช็อกแล้วมันเย็นไปหมดทั้งตัว ค่อย ๆ ประคองตัวเองเข้าข้างทาง และจากวันนั้นพี่ขับรถไม่ได้อีกเลย เพราะว่าพอเริ่มบิดพวงมาลัยออกมันสั่นละ เราไม่เคยเป็นแบบนี้ ทำไม เป็นอะไร ล้างหน้า ตีตัวเองให้ตื่น พอบิดพวงมาลัยออกก็สั่นอีก ปรากฏว่าต้องนอนรอคนไปรับที่สระบุรีข้างทาง เพราะว่าขับไม่ได้อีกเลย วันนี้กลับมาขับได้แล้ว แต่ว่า 3-4 ปีที่พี่อยู่หน้าพวงมาลัยไม่ได้ แล้วมีวันที่เหมือนเดินไม่ได้ วันนั้นลูกชวนแม่ไปเดินดูอะไรที่ห้าง ห้างเพิ่งเปิดช่วงโควิด พี่เดินสักพักบอกลูกว่า จีน มามี้ไม่มีแรงเดิน ขาไม่มีแรงแล้ว ค่อย ๆ นั่งทรุดลงไปกับพื้น จีนบอกมี้เป็นอะไร ลูกยังไม่เข้าใจ พยายามฝืนเดิน เพราะกลัวลูกกังวลก็ทรุดอีกละ ไปนั่งกินข้าว มามี้ไม่กินนะ มามี้กลับบ้าน ไม่เข้าใจตัวเอง เป็นคนแข็งแรงตลอดมาทำไมถึงเป็นแบบนั้น มันคือจิตเราสั่งร่างกายเหมือนไม่มีแรงเดินจริง ๆ

มันก็คือแพนิก ?

          นก จริยา : ใช่จ้ะ แล้วก็เข้าโรงพยาบาลกลางคืนบ่อย ๆ เพราะว่าเหมือนตัวเองกำลังจะตาย ชอบตกใจ เหมือนตัวเองกำลังจะตาย ก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่าต้องรักษาแล้ว

ตอนนี้หายหรือยัง ?

          นก จริยา : มันไม่มีคำว่าหาย มันจะมีคำว่าดีขึ้น ๆ มันจะมีช่วงที่ร่างกายเรา weak หรือมีอะไรที่มาจู่โจมเราแรง ๆ ไม่ทันตั้งตัว มันจะกลับมา

เห็นว่าพี่นกกลัวเรื่องอัลไซเมอร์ ?

          นก จริยา : พี่กลัวอัลไซเมอร์มาก พี่กลัวจำลูกไม่ได้ อันนี้กลัวมาก 

แต่ยังไม่เป็น ?

          นก จริยา : ยังไม่เป็น หาหมอตลอดเลย หมอ พี่ใกล้เป็นหรือยัง หมอก็บอกคุณนกยังไม่เป็น

ครองรักกับพี่จอนนี่มา 33 ปีแล้ว ? 

          นก จริยา : เคล็ดลับเหรอ มันก็อยู่ ๆ กันไป คุยกันไป ตีกันไป มีตึง มีหย่อน มีอะไรใด ๆ แต่ว่าพี่ใช้คำว่าสุดท้ายแล้ว เราให้ความเข้าใจ ความเป็นเพื่อน อย่าไปคาดหวัง ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนคาดหวังไม่ได้นะ เราเอื้อกัน เข้าใจกันให้มากที่สุด

พ่อแม่สวีตกันบ้างไหม ?

          จีน : เขาไม่ใช่แนวสวีต แต่จะเป็นแนวทำเรื่องเล็ก ๆ ให้กันในแต่ละวัน