ค้นความคิดชีวิตสาวสองพันปี...จิ๊ก เนาวรัตน์

เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม
ขอขอบคุณภาพประกอบจาก ทีวีบูรพา

          เขาว่ากันว่าเส้นทางชีวิตในวงการบันเทิงนั้นช่างสั้นนัก ดาราบางคนเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงอยู่ได้เพียงพักเดียว แสงดาวก็ค่อย ๆ ริบหรี่ลง จนเลือนหายไปตามกาลเวลา เพื่อเปิดทางให้ดาวดวงใหม่ทะยานสู่ท้องฟ้า และมักจะเป็นเช่นนี้ตามวัฏจักรแห่งวงการบันเทิง

          แต่สำหรับอดีตมิสออด๊าซ ปี พ.ศ.2518 "จิ๊ก เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์" แสงดาวของเธอไม่เคยริบหรี่ลงไปตามกาลเวลา ตรงกันข้าม...ทุกวันนี้ "จิ๊ก เนาวรัตน์" ยังสามารถยืนอยู่บนถนนสายบันเทิงไทยแห่งนี้ได้อย่างเต็มภาคภูมิ และเป็นที่รู้จักของคนไทยทั่วประเทศ วันนี้ เราไปร่วมค้นชีวิตของสาวสองพันปีคนนี้กัน ดูซิว่าอะไรคือจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตเธอ

          ย้อนกลับไปเมื่อ 30 ปีก่อน "จิ๊ก เนาวรัตน์" คือเด็กนักเรียนพาณิชย์ที่หน้าตาสะสวย และมีโอกาสได้ก้าวขึ้นประกวดเวทีมิสออด๊าซ จนคว้ารางวัลแรกในชีวิต และนี่ก็คือ "จุดเปลี่ยน" ครั้งสำคัญในชีวิตเธอ เพราะหลังจากนั้น "จิ๊ก" ได้โลดแล่นในวงการภาพยนตร์ไทย โดยได้รับฉายาว่า "นางเอกสามใบเถา" ร่วมกับ "อำภา ภูษิต" และ "สุพรรษา เนื่องภิรมย์" ความสามารถและความโด่งดังของ "จิ๊ก" ในยุคนั้น การันตีด้วยผลงานภาพยนตร์ไม่ต่ำกว่า 300 เรื่อง พร้อมกับรางวัลตุ๊กตาทองที่แสดงถึงการประสบความสำเร็จในอาชีพนักแสดง

          แต่หากพูดถึง "จิ๊ก เนาวรัตน์" ในวันนี้ หลายคนอาจจะติดภาพที่คนในวงการบันเทิงแซวกันถึงความ "ขี้เหนียว" ซึ่งดูเหมือน "จิ๊ก" ก็ไม่ได้ปฏิเสธ กลับปล่อยให้คำแซวนี้เลยตามเลย และเจ้าตัวเองก็บอกว่า คำ ๆ นี้เหมือนกับเป็นเกราะกำบังให้เธอ เธอจึงไม่อยากไปแก้ข่าวอะไร แต่จริง ๆ แล้ว ตัวเธอเป็นคนที่มีระเบียบแบบแผนในการดำเนินชีวิต โดยเฉพาะเรื่องการใช้เงินต่างหาก

          อดีตนางเอกสามใบเถา บอกอีกว่า จริง ๆ เธอเป็นคนสมถะ ไม่ยึดติดว่า "ดารา" จะต้องใช้ข้าวของเครื่องใช้ราคาแพง ๆ กลับกัน "จิ๊ก" ก็เหมือนคนธรรมดา ๆ ทั่วไปที่เดินตามท้องถนน ใส่เสื้อผ้าราคาตัวละไม่กี่ร้อย กระโปรงตัวละ 199 เครื่องประดับชิ้นละไม่กี่สิบบาท ซึ่งส่วนใหญ่จะได้มาจากประตูน้ำ โบ๊เบ๊ และแทบจะไม่มีสินค้าที่เป็นแบรนด์ดัง ๆ เลย เพราะด้วยความที่ต้องออกงาน หรือไปถ่ายรายการทีวี ถ่ายละครเป็นประจำ เธอจึงไม่สามารถใส่เสื้อผ้าซ้ำได้มากนัก ปกติจะใส่เพียงสองครั้งแล้วเก็บลงกล่องเลย ดังนั้น เธอจึงเลือกใส่เสื้อผ้าราคาถูก เพราะคิดว่า "ทุกอย่างที่ต้องจ่ายเงินออกไปต้องผ่านการคิดถึงความคุ้มค่าของสิ่งนั้น ๆ ก่อนเสมอ"

          ส่วนความมีระเบียบแบบแผนในการแต่งตัวของเธอนั้น จิ๊ก เนาวรัตน์ บอกว่า เธอจะต้องหยิบเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับ ออกมาจัดวางเรียงเข้ากันเป็นชุด ๆ ล่วงหน้าครบทั้ง 7 วัน โดยดูว่า วันนี้จะไปงานไหน ใส่ชุดอะไร เพื่อไม่ให้เสียเวลา และแน่นอน ทั้งชุดราคารวม ๆ กันเพียงแค่หลักร้อย

          "ของสิ่งเดียวในชีวิตที่พี่จะยอมลงทุน คือแพงเท่าไหร่ก็จะซื้อเก็บคือ นาฬิกา เพราะนาฬิกาเป็นอะไรที่บอกชีวิตของคน พลาดไปเพียงวินาทีเดียวก็พลาดไปทั้งชีวิตได้แล้ว เพราะสักวินาทีของคนมันมีค่ามหาศาลมาก คนเราจะดีหรือไม่ดีก็อยู่ที่นาทีนั้นที่ก้าวไป" นางเอกดาวค้างฟ้าบอก

          เมื่อพูดถึงเรื่องงาน ไม่บอกก็รู้ว่า "จิ๊ก เนาวรัตน์" ถือเป็นดาราที่มีงานชุกคนหนึ่งของวงการ แม้ว่าปัจจุบันกาลเวลาจะทำให้วัยล่วงเลยไป แต่คำว่า "ยิ่งแก่ก็ยิ่งดัง" ก็สามารถใช้กับเธอได้เป็นอย่างดี เพราะทุกวันเธอจะต้องออกไปทำงาน วันละหลาย ๆ งาน จนแทบไม่ค่อยได้อยู่บ้าน และเธอก็ทำหน้าที่ได้ดีทั้งงานละคร พิธีกร งานอีเว้นท์ และอื่น ๆ อีกมากมาย


          นี่เอง จึงทำให้ "จิ๊ก เนาวรัตน์" เป็นที่รู้จักจนมีแฟนคลับทุกเพศทุกวัยเข้ามาขอถ่ายรูป ขอลายเซ็นอย่างไม่ขาดสาย เธอบอกว่า การเข้ามาทำงานตรงนี้ แน่นอนว่าความเป็นส่วนตัวต้องหายไป แต่ก็ต้องยอมรับกับมันให้ได้ และต้องมีรอยยิ้มให้แฟน ๆ ทุกครั้ง ไม่ว่าตอนนั้นตัวเองจะทุกข์ หรือสุข เพราะเขาคงไม่มารับรู้ว่าตอนนั้นเรามีอารมณ์อย่างไรอยู่ แต่ในเมื่อแฟน ๆ เพิ่งเจอเรา เขาจะต้องเห็นรอยยิ้มของเรา

          "พี่ว่าคนเราจะอยู่ที่ไหน จะนานหรือไม่นาน มันขึ้นอยู่กับตัวเองทำตัวเองมากกว่า คือหนึ่งตราบใดที่เราเป็นดารา สิ่งเดียวที่เราจะทำได้ก็คือ ตัวเราต้องมาว่าตัวเราเป็นสินค้า ฉะนั้น ต้องคอยดูแลตัวเองให้ดูดีที่สุด ถ้าปล่อยปละตัวเอง สินค้าอันนั้นก็จะตกลงไป และอีกอย่างที่สำคัญก็คือ ต้องอย่าเบียดเบียน คือต้องไม่เห็นแก่ตัว อยู่ในวงการนี้ช่วยอะไรได้ก็ต้องช่วย อย่าคิดเอาแต่ได้อย่างเดียว ต้องรู้จักเผื่อแผ่ด้วย" นี่คือเคล็ดลับที่ทำให้ "จิ๊ก เนาวรัตน์" ยืนหยัดอยู่ในวงการนี้มาได้หลายสิบปี


          อย่างไรก็ตาม คนส่วนใหญ่อาจจะรู้จัก "จิ๊ก" ในบทบาทของดารานักแสดง แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่า ในอีกแง่มุมของชีวิตดาราสาวคนนี้ เธออุทิศตน และมุ่งมั่นจะตอบแทนสังคม ด้วยการไปเป็นจิตอาสาช่วยเหลือผู้ป่วยที่โรงพยาบาลรามาธิบดีมาเป็นเวลาเกือบ 4 ปีแล้ว หลังจากที่เธอเคยป่วยมาก่อน และเข้าใจหัวจิตหัวใจของคนไข้ดีว่ารู้สึกอย่างไร เธอจึงตั้งใจจะเข้ามาดูแลให้กำลังใจผู้ป่วย เพื่อให้พวกเขามีรอยยิ้ม โดยเธอบอกว่า เมื่อคนไข้เห็นรอยยิ้มของเธอ แล้วเขายิ้มกลับมา เพียงแค่วินาทีเดียวมันก็เป็นความสุขได้ และรอยยิ้มของคนไข้ก็ทำให้เธอดีใจ และสุขใจมากขึ้นด้วย

          และนอกจากงานจิตอาสาดูแลผู้ป่วยแล้ว "จิ๊ก เนาวรัตน์" ยังรับหน้าที่ช่วยแต่งหน้าผู้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง ซึ่งเป็นงานที่น้อยคนนักจะอาสามาทำ โดยเฉพาะคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นดารา แต่จิ๊กบอกว่า เธอชอบทำงานนี้ และมองว่าหากเรามีจิตใจดีต่อทุก ๆ คน ไม่แบ่งชั้นวรรณะ เราก็จะอยู่ได้อย่างมีความสุข


          "รู้สึกมีความสุขมากที่ได้ทำงานนี้ คนเราเกิดมาในโลกใบนี้ เราก็ต้องช่วยคน เพราะอย่างน้อยเราก็ถูกคนช่วยมา การที่เรามีชื่อเสียงในวงการบันเทิงอย่างสง่างาม เพราะทุกคนสนับสนุนเรา วันนี้เรามายืนอยู่จุดนี้แล้ว เราก็ต้องทำอะไรตอบแทนกลับไปบ้างกับคนที่เราช่วยได้ อย่างน้อยคนที่เสียชีวิตไปแล้วก็รู้จักพี่แน่นอน แต่พี่สิไม่รู้จักเขา ดังนั้นนี่เป็นโอกาสที่พี่จะได้รู้จักเขา พี่ก็เลยมาทำงานนี้" จิ๊ก เผยถึงความสุขในใจ ก่อนจะทิ้งท้ายถึงแนวทางในการดำเนินชีวิตของเธอว่า

          "คำว่านางเอกไม่มีตัวตนหรอกในโลกใบนี้ พี่ว่ามันเป็นงานอย่างหนึ่งเท่านั้นล่ะ มันเป็นตัวตนที่เราสร้างมันขึ้นมา ชีวิตจริง ๆ คือเรากำลังทำอะไรอยู่ เราก็กำลังทำงานชิ้นหนึ่ง เหมือนที่คนอื่นก็ทำ แต่งานไม่เหมือนกัน พี่อยู่ตรงนี้ต้องทำตัวให้มีความสุข อย่าเบียดเบียนคนอื่น อะไรให้เขาได้ก็ต้องให้เขา สำหรับพี่ไม่ได้ต้องการชื่อเสียงโด่งดังแล้ว แต่ต้องการทำอะไรดี ๆ ให้คนดูมีความสุข ให้เห็นรอยยิ้ม ช่วยเหลือคนได้ก็ช่วย เราต้องพลิกตัวเอง เหมือนจิ้งจกที่มันเปลี่ยนสี เพราะโลกใบนี้มันกว้างใหญ่มาก ตราบใดที่เรายังมัวแต่คิดว่าเราเป็นเนาวรัตน์อยู่ ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ เราคงไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้แน่นอน เพราะเราคิดอยู่อย่างเดียวว่าเราไม่เคยดัง และเราก็ไม่มีวันจบ จนกว่าโรคภัยไข้เจ็บ สังขาร หรือความตายจะเข้ามา..."

          จากเรื่องราวชีวิต การวางตัว และวิธีคิดของนางเอกสาวสองพันปีคนนี้ ไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมแม้ว่าเวลาจะผ่านพ้นไปนานสักกี่ปี "จิ๊ก เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์" ก็ยังคงเป็นนางเอกขวัญใจแฟน ๆ ไปตลอดกาล...