หลุยส์ เชิญยิ้ม อดีตเจ้าชู้ตัวพ่อ เมียน้อยโทร. หาเมียหลวง ขออยู่กินกัน 3 คนผัวเมีย

ตกลงเป็น หลุยส์ เชิญยิ้ม หรือ หลุยส์ ชวนชื่น ?

            หลุยส์ : จริง ๆ ณ ตอนนี้ใช้ชวนชื่น แต่ก่อนใช้เชิญยิ้ม

มันมีการสลับนามสกุลยังไง พี่หลุยส์ก็เป็นเครือญาติกับพ่อดม ชวนชื่น อยู่แล้ว ?

            หลุยส์ : ไม่ใช่เครือญาติ คือเป็นลูกเลย จริง ๆ พี่ร่วมก่อตั้งชวนชื่นมากับพ่อ เมื่อประมาณ 30 กว่าปีที่แล้ว

ทำไมไม่ใช้ชวนชื่นตั้งแต่แรก ?

            หลุยส์ : พี่เป็นคนนิสัยที่แบบเล่นตลกแล้วขี้เบื่อ เป็นคนที่ชอบเปลี่ยนนู้น เปลี่ยนนี่ แล้วคนอื่นตามเราไม่ค่อยจะทัน พอเล่นอีกวันเราก็เปลี่ยน สมัยก่อนพี่น้องพี่พอเริ่มตั้งคณะตลกที่บ้านนอกก็จะมีพี่น้องอีกกลุ่มที่แสดงลิเกกันอยู่เหมือนครอบครัวของพ่อ ตอนนี้ไม่มีใครช่วย ไปช่วยหน่อย เราก็ไปช่วยเขา ก็หายไปปีกว่า ๆ พอเขาเริ่มดีขึ้นเราก็กลับมาเล่นตลกอย่างเก่า พี่จะเป็นคนเข้า-ออกชวนชื่นบ่อยมาก แล้วพอวันหนึ่ง ยุ้ย ญาติเยอะ ตั้งวงดนตรีพี่ก็ไปช่วยเขา ทำเป็นผู้จัดการวงของยุ้ยอยู่ช่วงหนึ่งประมาณเกือบ 2 ปี เป็นคนแบบนี้ชอบช่วยคน ชอบการเปลี่ยนแปลง พอชวนชื่นเริ่มดังปุ๊บ พอวงยุ้ยหยุดปุ๊บ เราก็จะกลับมาอยู่ชวนชื่น แล้วมองว่าถ้าเรากลับไป ไปอาศัยเขาดังหรือเปล่า คิดเยอะ คือเรามาตั้งแต่ก่อตั้ง แต่เราไม่ได้อยู่ในตอนที่เขามีชื่อเสียง เราก็เลยไม่กล้ากลับไป พี่น้องเราพูดได้ แต่คนที่อยู่รอบข้างล่ะ เดี๋ยวเขาจะมองว่าไปไม่รอด พี่ก็เลยตั้งคณะของตัวเองเป็นคณะแป๋ว บ้านโป่ง จนวันหนึ่งไปเจอพี่เป็ด เพราะไปเล่นวันเกิดพี่ถั่วแระ เขาก็เลยบอกว่าให้ไปหาพี่ที่ก่อนบ่าย ทีแรกก็ใช้หลุยส์ ก่อนบ่าย แล้วทีนี่นุ้ย ก็ชวนเข้าคณะพี่ถั่วแระ

แล้วทำไมถึงกลับมาเป็นชวนชื่น ?

            หลุยส์ : คือพ่อเสีย พี่เพิ่งเปลี่ยนตอนพ่อเสียปีที่แล้ว

พี่คบกับภรรยามา 25 ปี ?

            หลุยส์ : เฉพาะแต่ง 25 ปี ก่อนแต่งก็ตั้งแต่เขาเรียน ปี 2 ตอนนี้ประมาณ 30 กว่าปี จุดเริ่มต้นคือผมไปเช่าบ้านเขา ก็ท้ากับเพื่อน กล้าจีบหรือเปล่า

คบมา 8 ปี แต่เกือบไม่ได้แต่ง เพราะความเจ้าชู้ของพี่ เกิดอะไรขึ้น ?

            หลุยส์ : มันมีผู้หญิงที่เข้ามา แล้วผู้หญิงคนนี้เราก็แอบชอบตอนที่เราเล่นตลกใหม่ ๆ เขาเป็นนักร้องที่สวยมาก เขาเป็นดาวของคาเฟ่นั้น แล้ววันหนึ่งเขาเกิดมาชอบเรา แล้วเราไปเล่น ไปเจอเขาทุกวัน แล้วแฟนเราที่จะแต่งอยู่คนละบ้าน เขามาเยี่ยมมาหา แล้วเราดันพลาด เรารู้ว่าเขาจะมาเสาร์-อาทิตย์ เราก็พาไปวันธรรมดา ที่นี่บ้านผมเมื่อก่อนเขาเรียกชุมชน ก็จะมีสะพานไม้เดินไปยาว ๆ มันก็พลาดหลาย ๆ อย่าง เราก็จูงคนที่อยู่คาเฟ่จะออกจากบ้าน แต่ขณะเดินอยู่ก็เห็นเขาเดิน เราก็ตัดสินใจกระโดดป่าทะลุปากซอยไปเลยคนเดียว เขางงอยู่แล้ว เขาก็ถามว่าหนีอะไร เราก็บอกว่ามีเจ้าหนี้มาที่บ้าน

ที่คบกับคาเฟ่และมหาวิทยาลัย 3-4 ปี ?

            หลุยส์ : สมัยก่อนการสื่อสารไม่ได้เยอะ มันก็ไม่มีภาพอะไรที่ได้เห็นกัน จนวันหนึ่งคาเฟ่เริ่มไม่ยอมแล้ว เขาเริ่มอยากอยู่กับเราเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว เขาก็รู้ว่าเราแต่งงานแล้วแต่ไม่โวยวาย ไม่อะไร แต่พี่ก็บอกหมด เขาบอกอยู่ด้วยกันไหม

คือคาเฟ่จะไปขอ 1 สามี 2 ภรรยา ?

            หลุยส์ : ใช่ คือเขาโทร. ไปคุยกันเองเลย เราก็ไม่รู้ แล้วมันจบก็คือทางแฟนพี่ไม่ยอม เพราะบ้านเขาก็มีฐานะก็ไม่อยากให้มีเรื่องพวกนี้ออกมา เราก็จบกับคาเฟ่ คือมันต้องเลือก เราแต่งงานกันแล้ว

แล้วหลังจากนั้นยังมีอีกไหม ?

            หลุยส์ : จะเหลือเหรอ พี่เป็นคนที่ชอบคนสวย บางทีก็รู้จัก ส่วนมากจะเป็นนักร้อง อยากไปด้วย นั่งรถไปด้วย ก็วันหนึ่งเราออกจากบ้านไปก็บอกว่าจะไปงานต่างจังหวัด เราก็ไปเล่นแถวประจวบฯ ก็เป็นทะเล น้องที่ไปด้วยเขาก็ถ่ายรูปแล้วเขาก็ลงรูปในเฟซ แล้วแฟนก็ไปเจอในเฟซ ในพื้นที่เขาลงมันเป็นรถเรา แต่เห็นแค่ท้ายรถ แต่เขาจำล้อแม็กซ์ได้ เขาก็โทร. มาถามเราว่าอยู่ไหน เราก็บอกว่าอยู่งาน เขาถามว่ามากับใคร เราก็บอกว่ามาคนเดียวก็ไม่เป็นไร ทีนี้เวลาถ่ายรูปก็พยายามหลบ แล้วน้องก็อยู่ริมแล้วมีคนที่ใส่เสื้อเหมือนกับเราติดแขนเสื้อครึ่งหนึ่ง เขาก็ดูจากเสื้อในรูป 

มันสอนอะไรเราบ้างไหม ?

            หลุยส์ : จริง ๆ ถ้าเราเริ่มเป็นครอบครัวจริง ๆ มีลูก พอลูกเราเริ่มโต เราเริ่มรู้สึกกับลูกว่าถ้าเราอย่างนี้ต่อไป คนที่เราคบกับเขาแค่วันเดียว ถ้าคิดแบบนี้เราไปซื้อกินดีกว่าง่ายดี

ลูกพี่เป็นออทิสติกเหรอ เป็นได้ยังไง ?

            หลุยส์ : ใช่ เราไม่แน่ใจว่าลูกเราเป็นมาตั้งแต่อยู่ในท้อง หรือว่าเป็นตอนจะคลอด พี่ทำกิ๊ฟท์ แล้วก็พอเขาท้อง 2-3 เดือน เขามีอาการอ้วก พ่อ แม่ เขาพาไปโรงพยาบาลกลายเป็นไส้ติ่งแตกก็เลยต้องผ่าท้องแล้วรักษา แล้วอยู่ที่โรงพยาบาลเดือนหนึ่ง แล้วกลับมารักษาตัวที่บ้าน พอถึงวันคลอดก็ผ่าคลอดปกติ แต่น้องเขาขาดออกซิเจนไป 2 นาที หมอบอกมีสายรกพันคอ พอคลอดมาก็เลี้ยงน้องมาปกติจนจะ 3 ขวบ เขาก็จะเล่นกันซ้ำ ๆ ไม่พูด ไม่พัฒนาแล้ว เราก็ไปหาหมอแถว ๆ บ้าน เขาก็บอกว่าไม่เป็นไรหรอก เด็กอาจจะค่อย ๆ ซน เดี๋ยวค่อย ๆ ขูดเพดานลิ้น เป็นผังพืดอะไรก็แล้วแต่ พอมาอีกสัก 4 ขวบ เขาก็เดินได้ปกติ มือเขาจะผิดรูป มือจะจับไม่ค่อยได้ เราก็เริ่มผิดสังเกตก็ไปโรงพยาบาลเด็กแล้วรู้ว่าเป็นออทิสติก พอรู้เราก็เริ่มหาโรงเรียนเฉพาะทาง เรื่องระดับขั้นออทิสติกพี่ไม่แน่ใจ พี่รู้แค่เขาอยู่ในระดับอารมณ์ดี