เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม
ในวันหนึ่ง...หากคนที่รักกันต่างฝ่ายต่างรู้สึกว่า ความรักที่มีอยู่คล้ายจะจืดจางลง ไม่รู้สึกตื่นเต้นดีใจที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเขาหรือเธอเหมือนแต่ก่อน เหมือนว่าเรากำลังจะหมดรักกันแต่มันก็ไม่ชัดเจน และด้วยอะไรบางอย่างที่ยังทำให้ต่างฝ่ายยังพยายามรั้งที่จะอยู่ด้วยกัน อาจจะด้วยหวังว่าเวลาคงจะช่วยทำให้ทุกอย่างดีขึ้นและกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้
แต่เมื่อเวลาล่วงผ่านไปก็ได้พบว่า วันเวลาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย ที่เรายังทนอยู่ด้วยกันนั้น เหมือนต่างกำลังหลอกตัวเองว่าเรายังรักกันอยู่ ไม่ว่าจะเพราะเสียดายเวลาที่ได้รักกันมา หรือว่ายังยอมรับความจริงไม่ได้ว่าเราไม่ได้รักกันแล้วก็ตาม สุดท้ายมันก็จบ และมันก็เจ็บ...ได้แต่คิดว่ามันคงไม่เจ็บมากเท่านี้ หากทำใจและยุติความรัก ปล่อยให้มันจบลงอย่างที่ควรจะเป็นเสียตั้งแต่ตอนนั้น
ถ้าอย่างนั้นจะรู้ได้อย่างไร ว่าเราควรจะเริ่มทำใจว่าความรักมันหมดลงแล้วจริง ๆ และถึงเวลาที่ต่างคนต่างต้องเดินแยกไปตามทางของตัวเอง ซึ่งความรักของเราคงถึงทางตันเมื่อ...
ต่างคนต่างหลบหน้า แม้จะว่างตรงกัน ก็พยายามหากิจกรรมทำเพื่อเป็นข้ออ้างให้ไม่ต้องมาพบกัน หรือแม้จะอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่สบตา ไม่มองหน้า หลีกเลี่ยงที่จะคุยกัน คุยนิดคุยหน่อยก็จุดชนวนให้ผิดใจ แค่บทสนทนาเล็ก ๆ สั้น ๆ กลับรู้สึกเหมือนต้องใช้ความพยายามมากที่จะคุยให้เข้าใจ และหลายครั้ง ที่จบลงด้วยการทะเลาะกัน ห่างไกลเรื่องรัก ไม่มีบทรักกุ๊กกิ๊กจู๋จี๋กันอย่างเคย หรือถ้าทำก็รู้สึกฝืน ๆ ไม่มีความรู้สึกเสน่หาอย่างแต่ก่อน อะไรที่เคยดี ตอนนี้กลับไม่ดี สิ่งที่เขาทำแล้วเคยรู้สึกว่าช่างน่ารัก วันนี้กลับขัดหูขัดตา ไม่ได้อย่างใจไปหมด สิ่งดีที่เคยมี ตอนนี้หาไม่เจอ อะไรดี ๆ ที่เคยมองเห็นในตัวเขาในวันแรก ๆ ตอนนี้กลับหาไม่เจอสักอย่างความรักที่หมดลงแล้ว ยื้อไปเท่าไรก็คงไม่สามารถเรียกคืนมาได้ หากรู้ว่าถึงเวลาจะจบ ก็ปล่อยให้มันเป็นไป ดีกว่ายื้อไว้ให้มันยิ่งเจ็บ ให้ยิ่งตอกย้ำว่าเราไม่รักกัน แล้วสุดท้ายลงเอยด้วยการเลิกราอยู่ดี
